Op een enkele druppel wat eerder op de avond na, is het eindelijk weer een droge (!), fijne zomeravond. Dit is ook gelijk terug te zien aan de drukte op het terras op de Grote Markt. Voor de ingang van de SuperMarkt verzorgt Small Time Crooks, met onder andere “bekende kop” Sander Bonten van de Guitar Chop Shop in Den Haag, een akoestisch optreden. Dit bluegrass/country-gezelschap (bewapend met onder andere snaredrum, contrabas, wasbordje en akoestische gitaar) - dat de dag hiervoor nog in de Titty Twister op Lowlands heeft gespeeld - speelt een authentiek soort roots/swing/country in een stoer jasje gegoten. De nummers bekoren, maar doordat het genre nog een redelijk underdog karakter heeft, barsten de toehoorders nog niet in meebrullen dan wel dansen uit. Wel wordt geregeld hard gelachen om de toch enigszins krankzinnige teksten en de luchtige opstelling van de bandleden. Een ideale opwarmer en passend bij de zwoele zomeravond.

Een intiem maar vurig optreden vanavond op het carrousel podium van Small Time Crooks. Deze Haagse band laat ons lekker met de voetjes tappen op een mix van bluesgrass, country, roots en swing. De Ieren, Schotten en Engelsen brachten de roots naar Amerika, daar werd het zorgvuldig versneden met Afro-Amerikaanse jazz en Small Time Crooks haalt het net zo makkelijk weer terug naar Den Haag zodat je heel even het idee krijgt op de filmset van O Brother, Where Art Thou? te zijn beland.

Locatie: carrousel podium, Grote Markt

Behalve een Britse en een Belgische rockband, een rapcrew uit Ohio en een misdaadkomedie van Woody Allen, is Small Time Crooks ook een reteswingend rootskwartet uit Den Haag. Die moesten we natuurlijk hebben. Vooral ook omdat hun uit jazz, folk en blues opgetrokken skifflemuziek aanstekelijk is als de Spaanse griep. Opgekomen in het interbellum van de vorige eeuw, en opnieuw populair in de jaren vijftig, moet het wel gek lopen als skiffle dankzij Small Time Crooks niet ten derde male de wereld verovert, te beginnen op Life I Live. Oftewel: crisispetjes op, bretels aangesjord, banjo, gitaar, contrabas, wasbord en andere toeters en bellen in de aanslag en gaan met die banaan!

Gitaarnet

Country/Bluegrass aanraders

de vier meest essentiële bands die bij mij opkomen zijn:

-Chatham County Line (WAANZINNIG! en komt 1 nov in paradiso. aanrader!)

-Willie Nelson (natuurlijk)

-Mississippi John Hurt

-Small Time Crooks (uit Den Haag! nemen volgende week hun eerste plaat op

Sinne

Gitaarnet                           

Aan Small Time Crooks de eer om het spits af te bijten. ‘Alsof er voor veertig jaar spinhuis op het podium staat’, is de eerste reactie. Een stel figuren met beide benen in de jaren twintig en dertig. Banjo, contrabas, mandoline, wasbord en diverse toeters zijn het gereedschap, hoedjes, petjes en bretels de outfit. Dit collectief tovert snel een vette glimlach op de lippen. Het is vooral gezellig. Small Time Crooks bestaat uit louter bekende Haagse koppen en speelt hierdoor een gewonnen thuiswedstrijd. Wie goed kijkt, herkent Sander Bonten, Remco Prins en Hugo Schneider op het podium. Logisch dat het publiek er dan op los joelt na elk nummer. Oké, het rammelt hier en daar, maar deze skiffle en folk is zo aanstekelijk, dat zelfs Ramses Shaffy’s, ‘Laat me’ een geweldige uitvoering is.

De bluegrass formatie Small Time Crooks maakt het je onmogelijk om stil te blijven zitten of staan.

VOLKSFORUM

Tjaap

Die band was verdomme goed zeg. Echt helemaal in sfeer.

Ebut

Ja, die gasten waren geniaal! Wie zijn dat?

Ik liep toevallig deze meeting tegen het lijf toen ik de boulevard op liep.

Tjaap

Op de bass zat een plaatje met Smalltime crooks.

                                                           

Het is de taak aan Small Time Crooks om deze zondagmiddag in de Passage af te sluiten. De vierkoppige band valt direct op. De look van de bandleden wordt gedomineerd door baarden, tatoeages en oorbellen, en hun gereedschap bestaat uit akoestische gitaren, een contrabas, een banjo en een wasbordje inclusief toeters en bellen. Het publiek is een stuk groter in aantal dan bij voorgaande optredens en behalve aan de look en instrumenten, hebben ze dat ook te danken aan de goede naam die ze hebben opgebouwd op festivals als  Life I Live en Lowlands. De mannen zelf zijn erg down to earth. Terwijl ze met vol enthousiasme hun bluegrass en countryrepertoire ten gehore brengen, wordt er tussendoor gerookt en gedronken. Dit ongedwongen optreden doet het goed bij het publiek, dat gestaag groeit. Als de heren Laat Me van Ramses Shaffy inzetten, is het publiek helemaal verkocht. De twee gitaristen voeren nog een showtje op door het tegenover elkaar op te nemen met hun gitaren. Dit spektakel wordt afgesloten met een lied over hoe ze elkaar hebben ontmoet. En waar kan dat ook anders, dan in een bar? En met deze onthulling zitten de optredens in de Passage erop. (WdK)

UNDERGROUND MAGAZINE

By Woody

I remember Joe Strummer lamenting the demise of the Clash by stating that one should never mess with the chemistry of a band, and that is what the Small Time Crooks have – lab sized chemistry!

A 4 piece acoustic what-do-you-m’call-it band from The Hague. I don’t use the term ‘what-do-you-m’call-it’ lightly as these guys don’t know what kind of music they play and actually don’t want to, as once you’re labelled with a style it comes with a price. There is a certain expectation, which both has to be lived up to and also steers development.

That’s not to say that these boys don’t have style, they have the bonhomie swagger in abundance, a penchant for chicken and beer, and make acquaintance with a certain Mr Jack Daniels on a steadily friendly basis. The STC share a look, which they say came about through the name of the band and the image of the character personified within it, a skinny weasely guy dressed in a shiny arsed suit, draped over a bar who’s just pawned his neighbours new 10 speed in order to buy the next round of beer which will further ignite his passion and let him dream big and zone away from the surrounding bullshit.

Maybe it’s not for nothing that the raw un-amplified sound of the STC harks bark to the street players of the 1920′s and the 1950′s. The suits are from the ’20′s but the attitude is both eternal and from the here and now.  Banging out tunes on the sidewalk with home made instruments as, in these times, filthy luka is so hard to come by! That’s not to say our boys are a nihilistic troupe, far from it! Positive energy and good time vibes emanate from the Small Time Crooks, the music they play is so far from the blues it can only be the reds!

For 6 years Zwalfred and Schorsch have been writing and playing together on the double bass and skinny strings, and 2 years ago the band was completed with the washboard and whistle of Karl and the 6 string of Heinz. A rich combination of a tattooist, an artist, a cocktail seller and a guitar fixer, dressed slick in suits and heavy in beard and ink.  Zwalfred, a showstopper and beer spitter created a poignant moment when he explained that these were his guys and he could not imagine ever making music with any other combo. It’s as if only with this magical formula that any tune can be imagined, without it – silence, heavy dust settling on the chicken grease strings of the big bass. Melodramatic maybe, but spoken with soul.

“In Holland the Hague is the town, which breathes music like no other. Maybe it’s that the place has nothing to prove, it doesn’t scream “look at me” like Rotterdam, or “get your fix here” like Amsterdam, it’s an undercover town in which things materialize and disappear.”

To them The Hague is not a city of choice, but where they are, they couldn’t be anywhere else. In Holland the Hague is the town, which breathes music like no other. Maybe it’s that the place has nothing to prove, it doesn’t scream “look at me” like Rotterdam, or “get your fix here” like Amsterdam, it’s an undercover town in which things materialize and disappear. A petri dish for unique talent. But ask them if they are part of some Haagse movement? No Way, the STC stomps out its own path. Heinz demonstrated this with an arm movement suggesting the flight of a curve ball, veering away from the rest but finally hitting their target with a jarring accuracy, the Small Time Crooks are unique.

I feel privileged to have been entertained with two sets last night.  The first was the STC joined by Uke Box (Shelley and Marko), who were figuring out the score to a future film presentation of a silent movie about a boxing match, to be aired in the Filmhuis in December – dates to be confirmed!  The second, a fast and freaky set for Rockstonesessions, a website set up to address the problem caused by the major labels of only pushing known talent and giving no podia for emerging new artists.  STC were filmed and recorded playing 2 numbers, “I ain’t the cunt that’s in a hurry” and “Two Shots”. IF you ever, ever, get the chance to see this band, don’t think about it, sell the car, sell the kids, and GO!

The Music of The Small Time Crooks is super high energy music mixed with cigarettes, drink, German sausages, beards and a brotherhood!

These guys bring back to life the long forgotten skiffle music and will blow you away with some 'interesting' lyrics and an incredible journey of sounds, rhythm and sing-a-longs

Interview met Small Time Crooks ( Dr.Heinz)

Roel Willems | 28 augustus 2013

Small Time Crooks zou je kunnen kennen van diverse festivals, zoalsLowlands, Paaspop, Zwarte Cross, Pijnackerplein Bluegrass festival,Puur Gelul, Schorem, of van de bar mitswa van je neefje, uit de kroeg of heel misschien heb je wel eens een cel gedeeld met een van de leden….

Wat betekent muziek voor jullie?

Muziek betekent alles maar onze vriendschap en commitment zijn net zo belangrijk!
Zonder de vriendschap geen Crooks.

Waar komt de inspiratie voor de muziek vandaan?
Onze songs gaan gewoon over de dingen die we meemaken, vandaar dat de meeste songs over drank gaan of een ander aapje of lieve trouwe echtgenoot of een foute ex.
Luister maar naar Two Shots, of I aint the cunt that’s inna hurry, Monkey on back, thinkin’ about my woman enz
Never argue with your barber, die hebben we speciaal voor Schorem Haarsnijder en Barbier geschreven.

Wat vind je van de Nederlands-Belgische muziek sector?
Dik in orde!
Al lijkt het net alsof je in België meer gewaardeerd wordt als muzikant, geen gezeik over consumptie bonnen. Goed eten en het bier blijft vloeien

Jullie performance: Is het alleen de muziek of komt er meer bij kijken?
Het is meer dan muziek. Als we samen spelen zijn we een echte unit. Dan zijn we net ” Brothers from another mothers of in het Nederlands: Buurjongens uit een ander land.
Ja kan ons zien als de 4 musketiers van de garage skiffle, 8 vuisten op een muzikale safari

Hoe komt jullie act tot stand?
Ho!!! Het is geen act! We doen niet anders dan we normaal doen

Welke band/plaat zou iedereen moeten kennen?
Alles van Johnny Jordaan

Wat is de meest bizarre plek waar je ooit hebt opgetreden?
Een viskeet

Waar denk je aan als je op het podium staat?
Nadenken doen we niet echt, we maken muziek met onze beste vrienden. Het is een soort trance.
Gewoon naar de zin hebben en doen waar we zin in hebben, dat doen we sowieso. Het enige wat voor oponthoud kan zorgen tijdens een gig is als het bier op is…. Een gewaarschuuwd lezer telt voor twee ;)
Persoonlijk wordt ik wel eens afgeleid door dat ene mooie meisje in het publiek.

Haagse Pop Week 2013; zaterdag 26 oktober

Sterrenparade voor het zingen de kerk uit bij Rockstone Collaborations

Last but not least gaat Small Time Crooks met The Deaf los op ‘Little talks’, maar waar is Spike? Die blijkt niet van de partij in de ‘collaboration’ maar staat in de zaal naar het werk van zijn bandleden te kijken. Charismatisch Janneke draagt echter ook zonder hem met gemak de performance. Iemand die zo relaxt op het podium staat is een deugd om naar te kijken. De cover van Of Monsters And Men pakt uit als een vrolijk folky hosnummer, maar dan wel voorzien van een basdrum die door je borstkas trilt als een boor door een pakje boter. De chemie tussen Janneke’s vrolijke zang en de cementmolen van de bebaarde contrabassist is een hit. Zo voorzien ze de Rockstone Collaborations van een happy end - het publiek wil meer en daar was het Rockstone misschien wel precies om te doen. (LL)

LIVERECENSIE: SMALL TIME CROOKS @ CAFÉ DE BEL

Zaterdag jl. stap ik in Dordrecht maar weer eens in de trein naar Rotterdam. Terwijl ik de dag ervoor al in WORM geweest was, ga ik er nu heen voor een concert van Small Time Crooks. Ik ken deze folky Americana band al en weet dus wat ik kan verwachten.

Dat meerdere mensen ze kennen blijkt uit het feit dat ik in de trein zomaar een bekende tegenkom, namelijk één van de twee Haagse Sissies, en zij weet mij te vertellen dat deze band met enige regelmaat ook de speciale Puur Gelul avonden als band begeleid. Inmiddels ben ik al bijna in Rotterdam en erg nieuwsgierig geworden naar het café waar ze voor deze gelegenheid zullen spelen. Hier door het lekkere herfstweer (nat!) aangekomen blijkt Café de Bel het perfecte decor te bieden voor deze band. Tijdens het optreden vergeet ik eigenlijk dat ik in Rotterdam ben. Het lijkt wel of ik in een film van de Coen Brothers ben beland en dat ik me bevind tussen alle ‘Crooks’.

De podiumuitstraling van deze vier heren (alhoewel vaak zonder letterlijk podium) is subliem en de banjo, akoestische bas, gitaar en wasbord vallen qua sfeer perfect samen met het James Dean nummerbord en de poster van Easy Rider aan de muur. De avond wordt lekker aan elkaar geluld en er wordt zelfs nog het nieuws dat de heren vorige week een platencontract hebben vastgelegd bij Suburban Records vermeld. Als ik deze alvast kon bestellen dan had ik dat direct gedaan, maar we moeten nog even wachten tot februari 2014 voordat we dan eindelijk deze heerlijke muziek thuis kunnen beluisteren of in die mooie Amerikaanse slee, waar hij eigenlijk thuishoort!

De avond is compleet als de band op traditionele jazz/blues manier elkaar voorstelt, door de perfecte samenzang van de vier heren, de zeer aparte cover van Ramses Shaffy ‘Laat me’, het enthousiaste publiek en natuurlijk… genoeg bier. Het was het wachten zeker waard, aangezien ze ook nog meer dan een uur spelen. Ik was zelf een beetje moe geworden na twee dagen op pad en moest helaas weer door de Hollandse regen naar huis, maar het zal me niks verbazen als de heren de avond nog geruime tijd voortgezet hebben met… Jack D.

POPUNIE door YVO van der VAT